Hayattan etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Hayattan etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

17 Mart 2009 Salı

İşsizlik

Çalışmak istediği halde iş bulamayan, iş arayıp arayıp da bulamamış ve bu yüzden de iş aramaktan vazgeçmiş kişilere “işsiz” denir. İşsizliğin yol açtığı kişisel ve dolayısıyla toplumsal sorunlar çok önemli boyutlarda. Örnek vermek gerekirse, ülkemize gerçekçi gözlerle şöyle bir bakmak yeterli olacaktır sanırım. İşsiz insanın kaygıları ve güvensizliği onu intihara kadar götürebilecek boyutlara kadar varabiliyor maalesef. Ülkemizde de ekonomik nedenlerden ötürü intihar edenler, intihara teşebbüs edenler, çoluğunu çocuğunu öldürüp sonra bir kurşunda kedine sıkanlar, delirenlerle dolu. Maalesef ki bu durum ülkemizi yönetenlerin hiç mi hiç umurunda değil, onlara göre her şey güllük gülistanlık. Böyle giderse çok daha vahim olaylar yaşanacaktır.

Toplumsal ve ahlaki değerlerimizin yozlaşmasının, kutuplaşmaların, suç oranının artmasının, niteliklerinin de akıl almaz boyutlara ulaşmasının en büyük nedenlerinden biridir ekonomik sıkıntı. İş ve işçi bulma kurumu kuyrukları, itfaiyeci kuyruğu, maden işçiliği kuyruğu.... sıralandık bir dünya işsiz ordusu ard arda. Düşünmeyi sevmeyen milletim ekmek kavgasında, eli böğründe koştura dursun, ülke elden gidiyor haberi bile yok. Üç beş sadakaya kanıp, allah devletimize zeval vermesin deyip yaşamaya çalışıyor. Tarihte de yaşasın padişahımız deyip, su taşımış saraya, vakit çok geç olunca gelmiş aklı başına ama tam gelmiş ola ki şimdi bu topraklarda hala yaşıyoruz. Şu anda da aynı durumdayız, tarihte yaşananlardan hiçbir farkı yok. Bakalım ne zaman uyanacağız, tarihte olduğu gibi bu halkı uyandıracak birileri çıkabilecek mi?

Zor tabi böyle bir ihtimal. Dünya çok farklı bir dönemde farklı bir zaman yaşıyor. Korkarım birileri geleceğimizle ilgili hain planlar peşinde. Umarım kazılan kuyulara kuyuları kazanlar düşer.

21 Şubat 2009 Cumartesi

Unutkanlık

Unutkanlık, özellikle son yıllarda, neredeyse her yaştan insanın şikayet ettiği bir problem haline geldi. Eskiden, belli yaşlardan sonra daha çok ortaya çıkardı fakat günümüzde herkesde bir unutkanlıkdır gidiyor. Unutkanlığın artmasına çeşitli hastalıkların sebep olduğu gibi modern hayatın getirdiği bazı durumlarda sebep olabiliyor. Örneğin, gizli bir depresyon rahatsızlığı unutkanlığa yol açarken hafızamıza kapasitesinin üstünde bilgi yüklemek de unutkanlığa yol açabiliyor. Hepimizin günlük hayatta kullandığı bir takım elektronik aletlerin de çok kullanılması durumunda bellek problemlerine sebebiyet verebileceği söyleniyor.

Dedelerimiz, büyükannelerimiz birşeyleri unutmaya başladığında hemen onlara bunamaya başladı deriz fakat bu işin pek de yaş sınırı kalmadı artık? Bir kaç senedir bende de unutkanlık başladı. O kadar sık birşeyleri unutuyorum ki, bazen başladığım bir işi başa dönüp tekrar yapıyorum, bir yere giderken tekrar eve dönüyorum her yeri yeniden kontrol ediyorum, iki saniye önce ne dediğimi unutuyorum. Bir yazı yazacağım, kafamda birgün öncesinden tasarlamışım ama ertesi gün tamamiyle unutmuşum, düşün allah düşün bulabilirsen, tabi çok kızıyorum, sinir oluyorum kendime. Sonra çevremdeki insanlarla konuşurken onlarında aynı dertten müzdarip olduklarını görüyorum ve içimden neyse sadece ben değilim, herhalde bu da çağımızın bir problemi diyorum. Şöyle ülkeme baktığımdaysa unutkanlığın bulaşıcı bir hastalık olduğuna kanaat getirdim. Çünkü herkes herşeyi unutuyor artık. Nereden başladı, ilk kimden bulaştı bize bu hastalık acaba?. Çok eskiyi bilmem, ben seksen çocuğum ve bu dönemin hızlı, anlamsız ve sanki bir boşluktaymış gibi geçtiğini düşünüyorum. Bence unutkanlık da muhtemelen seksenlerde başladı. Çünkü insanlar yepyeni şeylerle karşılaştı bu dönemde, hayatlarına yeni makineler, yeni sözcükler, yeni paralar, yeni müzikler, yeni insanlar, yeni işler, yeni sıkıntılar, yeni sorunlar, kısacası yeni bir dünya dahil oldu. İlk önce afalladı, nereye saldıracağını şaşırdı insanlar. Beynin kapasitesi alacağını aldı ve dolayısıyla da geçmiş bilgileri sorgusuz sualsiz silmeye başladı. O günlerden bu günlere de bu hastalık devam etmekte. Peki ne yapacağız? Bulmaca çözsek, briç oynasak faydası olur mu? Yada bazı uzmanlar aile ve akrabalarla vakit geçirmenin unutkanlığı azalttığını söylüyor, doğru mu? Bilemem ne kadar etkisi var ama beynimizin kapasite aşımına uğradığı kesinlikle doğru bence. Herkesin beyninin bir kapasitesi var tabi ki ama hafızayı da yeni bilgilere karşı güçlendirmek gerek biraz. Eski bilgileri unutmak yerine, yenileri için hafızamızda yeni yerler açmalıyız.

Aslında şaşılacak şey benim 80 (yaşını söylediğimi duysa beni topa tutardı herhalde!) yaşındaki babannem 5 yaşında yaşadığı en küçük olayı bile hatırlarken ben çocukluğumu zerre kadar hatırlamıyorum. Yani babannemi bıraksan günlerce anlatır, o kadar çok anlatacağı şey var ki, yaşadığı herşeyi en ince ayrıntısına kadar hatırlıyor. Nasıl oluyor bu diye düşünüyorum ve babannemin beynine yeni bilgileri kaydetmediği, sürekli eskilerle yaşadığı sonucuna varıyorum.

Gelelim hafızamızı güçlendirmek için , bulmaca çözmek, zeka oyunları oynamak dışında başvurabileceğimiz bitkisel çözümlere;

Bir bardak kaynar suya, 10-20 g biberiye veya 3 g kekik yada 4-10 g kadar karanfil konularak, 10 dk bekletilir ve günde 2-3 bardak içilir.

Hergün kuru üzüm, fıstık içi ve biberiye yenilir.

Bir bardak suda, 15 adet badem 1,5 kaşık şekerle ezilir, süt haline getirilir, ılık halde akşamları içilir. Yemeklerden sonra bir avuç badem yenilir.

Yatmadan önce taze sıkılmış havuç suyu içilir. Ben bu yöntemi çok beğendim, yatmadan önce havuç suyu içmek hiç de fena olmaz!!

15 Şubat 2009 Pazar

Deprem


99 depreminden sonra İstanbul'da ve tüm yurtta gerçekleşebilecek olası depremlerden bahsedilmeye başlandı. Ara ara unutuyoruz ama sağolsun medya belli aralıklarla gündeme getiriyor. Son zamanlarda da ülkemizde küçük çapta pek çok deprem oldu ve yeniden insanların hatırına geldi deprem. Bazı uzmanlar, bu küçük depremlerin büyük depremin habercisi olduğunu bazıları ise büyük depremin şiddetini azaltacağını söylüyorlar. Sonuç olarak, yurdumuzun büyük bir kesiminin deprem kuşağında olduğunu ve 20 -30 yıl içerisinde İstanbul da yani küçük Türkiye’ de şiddetli bir deprem olacağını biliyoruz. Herkes oturduğu bölgenin kaçıncı dereceden risk altında olduğunu, deprem olduğunda en güvenli yerleri, alınabilecek en basit ama önemli tedbirin deprem çantası olduğunu öğrendi. Alınabilecek diğer tedbirleri de herkes biliyor ama maalesef balık hafızalı Türk milleti depremin vehametini hele ki olası İstanbul depreminin doğuracağı sonuçları birileri gündeme getirmese aklına bile getirmiyor (o kadar çok sorun var ki hatırlanacak..). Ne devletimiz ne milletimiz kimsenin bu konuda yeterli çalışması yok.


Geçen gün tv de Ahmet Mete Işıkara (sağolsun sürekli üzerinde duruyor bu konunun ama ?? ) yurdumuzdaki çoğu devlet hastanesi, kamu binası ve okulların depreme dayanıklı yapıda olmadığını üstüne basa basa tekrar yineledi. Ayrıca bu binaların büyük bir çoğunluğunun ancak yıkılıp yeniden inşa edilerek depreme dayanıklı hale gelebileceğini de ekledi. Özellikle İstanbulda ki konutların durumu da malum. Başımıza gelmeden dank etmiyor bize maalesef. Gerçi geldi de ne oldu? Hatta depremde zarar görmüş bazı evlerin sahipleri, evlerinden çıkmak istemediler, görevlilerin depreme dayanıklılık ölçümü yapmasına da engel olmaya çalıştılar. Gerçi onlarda haklı, Zeytinburnu’ nda sağlam raporu verilen bir apartman (Huzur apt.) geçen sene çöktü. Garip gerçekten çok garip!

Bilimsel verilere göre deprem olacağı kesin, yapmamız gerekense sadece gerekli tedbirleri almak. Bu ülkenin %90 ı müslümansa eğer “ tedbir senden takdir Allah’tan” öğüdüne neden uymuyorlar ? Niye hep biz oturup uzaktan seyrediyoruz bütün olup bitenleri, aramızda konuşup, tartışıp sonra içelim neşemizi bulalım ya da kader deyip bitiriyoruz tüm tepkili konuşmalarımızı ? Bir düşünen var nasıl olsa ben neden kafa yorayım ki takıntısından ne zaman kurtulacağız? Devletin birşey yapacağı yok anlaşılan. İstanbul’da olacak bir deprem bütün ülkeyi her açıdan çok ama çok zor duruma sokacaktır. Herkes en azından kendince tedbirler almalı. Bir deprem çantası hazırlanmalı en basitinden. O an nerede oluruz bilinmez ama bu bir tedbirdir, kendimiz ve ailemiz için.

4 Şubat 2009 Çarşamba

Köpek Balığı Aranıyor!!!


Geçenlerde haberlerde, balıkçıların denizde büyük bir köpek balığı yakalamaları ve onu karaya nasıl çektikleri ile alakalı bir haber vardı. Öyle sinir olmuştum ki, neden işkence ediyorlar, bıraksalarda gitse diyordum ama maalesef bırakmadılar, inatla çektiler karaya. Meğer dünyanın en büyük ikinci balığıymış, az rastlanan bir türmüş ve koruma altındaymış. Her türlü avcılığıda yasakmış. Avlanması ve yurt dışına çıkarılması özel izne bağlıymış. Fakat şu an kocaman 8 metrelik köpek balığı kayıp. Herkes bir birinin üzerine atıyor, zavallı balığa ne olduğu bilinmiyor. Tutan balıkçılar Ayvalık’a gönderdik, ordakiler de yurt dışına ihraç ettiler diyormuş, Ayvalıktakiler ise yurt dışındakilerin taze balık sınıfına girmediği için balığın kabul edilmediğini ve bu nedenle geri gönderildiğini söylüyorlarmış. Yani bu demek oluyor ki, balık arada bir yerde canlandı, kurtuldu balıkçılardan ve kendini denize attı . Bana kalırsa, bizim balıkçılar talihsiz köpek balığını, sessiz bir cenaze töreniyle gömmüş olabilirler. Ne dersiniz??

Zaten balıkçılar yanlış avlanma yaptıkları için çoğu balığın nesli tükenmek üzere. Hiçbir yetkili yok ki bunu denetlesin, hangi biri denetlensin diyeceksiniz. Hepsi denetlensin, caydırıcı cezalar gelsin. Balıkçılar eğitilsin. İlla ki bir çaresi vardır ve bu konunun uzmanları çareleri de biliyorlardır ama biz türk milleti olarak vah vah tüh tüh demeyi çok severiz ne yazık.

2 Şubat 2009 Pazartesi

Hayat Kaynağımız "Su"

Dünkü yoğun bakımdan sonra bugün çok daha iyiyim. Aklımdakileri de bir an evvel yazıya dökmek istiyorum.

İlk önce hayat kaynağımız olan “su “ dan bahsetmek istiyorum.

Suyun mucizevi bir içecek olduğunu bilmeyenimiz yoktur. Su hayattır, sağlıktır. Vücudumuzun ihtiyacı olan oksijeni bir tek havadan değil sudan da almaktayız. Su, kanımızın daha rahat akmasını, kalbimizin rahat çalışmasını,
vücut ısımızın dengede kalmasını, cildimizin sağlıklı olmasını ve organizmamızın bütünüyle temizlenmesini sağlar. Uzmanlar, eğer sağlıklı ve güzel olmak istiyorsak günde en az 1.5 litre su içmemiz gerektiğini söyler. Fakat bazı insanlar çok fazla su içerken bazı insanlar çok daha az su içerler. Onun için su içmeyi bir nevi alışkanlık haline getirmek gerekir. Az ve sık olacak şekilde içmek özellikle az su içen insanlar için daha kolay olacaktır. Bir defada çok su içmek de çeşitli böbrek rahatsızlıklarına sebep olabilir. Onun için az ve sık içmek idealdir. Yemeklerden hemen önce ya da hemen sonra su içmenin de iyi olmadığı söylenir. Ben şahsım adına çok su içerim, gece bile belki 4-5 kez su içmek için kalktığım olur. Şeker hastası da değilim. Çok fazlasıda zarar elbette ama çok sık susuzluk hissettiğime göre de mutlaka vücudumun ihtiyacı var demektir.

Özellikle sabah kalktığımızda bir bardak su içmek, tüm organizmamızı temizler ve vücudumuzdaki toksinleri atmamıza yardımcı olur. Aynı şekilde yatmadan önce içeceğimiz bir bardak suda inanılmaz faydalıdır. Önemli bir nokta da susuzluğumuzu yalnızca su ile gidermektir. Bazı insanlar su yerine çay, meyve suyu vs gibi içecekleri tercih eder. Fakat bu çok yanlış bir uygulamadır. Vücudumuzun susuzluğu yalnız ve yalnız su ile giderilebilir.

Hatırlarmısınız eskiden çoğu mahallede bir çeşme vardı ( hala var ama ...), avucumuzu musluğun altına tutar kana kana su içerdik. Ne zevkliydi suyu o şekilde içmek. Şimdi o çeşmelerin neredeyse hepsi kurudu, kurumayanlarında suyu içilemiyor maalesef. Haa!! evimizin musluğundan akan suyu da içebilirdik biz eskiden. Artık ne avcumuzu açıp içebileceğimiz ne de musluğu açıp bardağa su doldurup içebileceğimiz suyumuz yok!!!
Yakında belki de hiç suyumuz olmayacak. Göllerimiz, nehirlerimiz, su kaynaklarımız tükeniyor, çoğu kurudu, kalanlarda yavaş yavaş kuruyor.

Maalesef daha rahat yaşayabilmek ( daha rahatsız mı desek ???) adına hayatın temel kaynağı olan hava ve suyu yok ediyoruz. Daha doğrusu tüm doğayı yok ediyoruz. Hava, su dolayısıyla diğer tüm canlılarıda... Hemde öyle acımasızca ve hoyratça yapıyoruz ki kimse ama kimse karşı duramıyor. Evet çoğumuz bilincindeyiz ama hepimizinde bu yok oluşa bir katkısı var ne yazıkki..
İnsanoğlu kadar zararlı başka bir yaratık yok herhalde. Doğa için savaşan dernekler, gruplar, çeşitli oluşumlar var ama yine de yetmiyor katliama dur demeye. Zaten artık bazı şeyleri düzeltmek için çok geç. Küresel ısınma, hava kirliliği, susuzluk tehlikesi, krizler, savaşlar, acılar,yoksulluk, bir yanda aşırı refah....hırs, güç, para....acımasızlık,canilik....şiddet....çok bunaldığımda soruyorum kendime iyilik ve güven kaldı mı bu dünyada????